سرمقاله
به کجا چنین شتابان
مهدی گیلانی gilani_mahdi@yahoo.com
این روزها شاهد برگزاری تبلیغات مسابقه ی قوی ترین مردان دانشگاه هستیم، که توسط واحد صنفی انجمن اسلامی برگزار خواهد شد. هدف واژه ای ست که وجود یک تشکل دانشجویی بدون آن ماهیت خود را از دست می دهد، هرچند ممکن است که اعضای محترم شورای مرکزی این توجیه را که این کار جهت تغییر دید دانشجویان به انجمن صورت می گیرد داشته باشند. اما آیا واقعا تمامی فعالیت هایی که انجمن در یک دوره انجام می دهد باید با این هدف انجام شود؟ تغییر دید وقتی مطرح است که بخواهیم کار مهمتری انجام دهیم و بخواهیم اعضای بیشتری را گرد خود آوریم. در حالی که کمیته روابط عمومی انجمن با ضعف های بنیادینی دست در گریبان است و توان ارتباط موثر با اعضای فعلی را نیز ندارد، توجیه جذب نیروی بیشتر چیست؟ ( رفیق بازی اتهامی است که انجمن در میان اعضای جدید به آن متهم است در حالی که این ضعف و ضعفهای ساختاری دیگر، دلیل به وجود آمدن این دید است) 16 اسفند جلسه مجمع عمومی انجمن می باشد، تعداد افرادی که در این جلسه شرکت کنند شاخصی برای اندازه گیری توان ارتباط انجمن با اعضای خود است.
کم عمق بودن فعالیت های انجمن اتهام دیگریست که انجمن گرفتار آن است. حتی اگر جذب نیرو را نیز هدف این دست از این فعالیت ها بدانیم. باز هم این پرسش پاسخ داده نشده است که آیا هدف ما هر وسیله ای را توجیه می کند؟ آیا نمی توان با برنامه هایی که مقداری بار فرهنگی داشته باشد به این هدف رسید؟ تحریف شدن جایگاه انجمن اتفاق دیگری ست که با ادامه ی این روند خواهد افتاد.مسئولین دانشگاه و یا هر نهاد دیگری انجمنی را که ارتباط منسجمی با اعضای خود نداشته باشد و یا فعالیت های بدون هدف برگزار کند کمتر جدی خواهند گرفت. البته منظور من در افتادن انجمن با تمام مسئولین هم نیست. می توان کار معقول کرد و محترم و مقبول و محبوب نیز بود.
مشکلات تشکلی به نام روزازنو
تحریریه دوشنبه roozazno_mon@yahoo.com
روزازنو به عنوان یک تشکل دانشجویی مستقل در چهارمین دوره انتشار خود نیز با مشکلاتی درخور فعالیت های دانشجویی مواجه است. وضعیت مالی و عدم سازماندهی اعضا از جمله ی این معضلات است.
عدم سازماندهی اعضا معضلی ست که نتنها روزازنو بلکه بقیه تشکل های دانشجویی نیز به آن مبتلا هستند. عدم وجود مشوق های مالی و جایگاه فعالیتی دو دلیل عمده ی به وجود آمدن این معضل می باشند
اولی معضلیست که قابل حل نمی نماید (البته شاید اصلا معضلی نباشد و همین گونه نیز بهتر باشد) و دومی نیز کارهایی جهت حل آن شده است، اما حداقل در روزازنو کاملا مرتفع نشده است. برگزاری جلسات هفتگی بررسی مطالب چاپ شده در روزنامه در پنجشنبه هر هفته (12 تا 14)، گویا در جهت حل نبود جایگاه فعالیتی ست، اما عملا با عدم افزایش تعداد مخاطبین، این جلسات تا کنون به نتایج دلخواه خود نرسیده است. تقسیم بندی روزهای هفته به 5 سردبیر نیز روش دیگری است که به ذهن پدران روزازنو رسیده است و ما نیز تا کنون به آن عمل کرده ایم. اما این عمل هم بدون هزینه نبوده است: خارج شدن فضای روزنامه از حالت روزانگی و تبدیل آن به 5 هفته نامه یا 5 روزنامه با طرز فکر مستقل. هر چند شعارها چیز دیگری باشد. وضعیت مالی نیز که گویا از زمان چاپ اولین روزنامه تا کنون همراه نشریات بوده است. (جمله ی کشتی به گل نشسته کابوسی هنوز برای روزازنویی ها کاربرد دارد) وضعیت مالی روزازنو هم همین گونه است، نبود تبلیغ یعنی مرگ یک روزنامه ی مستقل و نفس های مصنوعی ای مثل جایزه های جشنواره ها و حق عضویت گرفتن از اعضای شورای سیاستگزاری هم راههایی نیست که کمکی به رفع این معضل کند. طرحی نو باید در انداخت.