دكتر علي شريعتي

خدايا در برابر هر آن چه انسان ماندن را به تباهي مي كشاند، مرا با «نداشتن» و «نخواستن» رويين تن كن ـ خدايا به من توفيق تلاش در شكست، صبر در نوميدي، رفتن بي همراه، جهاد بي سلاح، كار بي پاداش، فداكاري در سكوت، دين بي دنيا، مذهيب بي عوام، عظمت بي نام، خدمت بي نام، خدمت بي نان، ايمان بي ريا، خوبي نمود، گستاخي بي خامي، مناعت بي غرور، عشق بي هوس، تنهايي در انبوه جمعيت، دوست داشتن بي آن كه دوستت بدارند، روزي كن.
"خدايا! بر اراده، دانش، عصيان، بي نيازي‌، حيرت، لطافت روح، شهامت و تنهايي ام بيفزاي.
خدايا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مكشان، اضطراب هاي بزرگ غم هاي ارجمند و حيرت هاي عظيم را به روحم عطا كن. لذت ها را، به بندگان حقيرت بخش! و دردهاي عزيز را بر جانم ريز، خدايا با من «تقواي ستيز!» بياموز تا در انبوه مسئوليت نلغزم و از «تقواي پرهيز» مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم.
خدايا مرا در ايمان «اطاعت مطلق» بخش، تا در جهان «عصيان مطلق» باشم.
خدايا! خود خواهي را چندان در من بكش يا چندان بركش تا خود خواهي ديگران را احساس نكنم و از آن در رنج نباشم .
خدايا! به من زيستني عطاكن كه در رابطه مرگ، بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم و مردني عطا كن كه بر بيهودگي اش سوگوار نباشم.