محمد رضا بصيرتي-كارشناسي ناپيوسته الكترونيك

خدايا مرا از اين فاجعه ي پليد مصلحت پرستي كه چون همه كس گير شده ، وقاهتش از ياد رفته و بيماريي شده است كه فرط كوميتش هر كه از آن سالم مانده باشد ، بيمار مي نمايد ؛ مصون بدار تا به رعايت مصلحت حقيقت را ذبح شرعي نكنيم .
سخنم را با ين كلام از استاد گران قدر دكتر علي شريعتي آغاز مي كنم تا اينگونه زندگي كردن را در پيش نگيريم .
وقتي در مقطع كارداني درس مي خوانديم به خود وعده مي داديم كه در دوره كارشناسي به ما چيزي ياد مي دهند . و بالاخره براي خود مهندسي مي شويم ولي حال كه به اواخر دوره كارشناسي نزديك مي شويم مي بينيم همان آش است و همان كاسه و براي اينكه تا دانسته هاي خود را تكميل كنيم بايد به مقطع بالاتر برويم ولي از يك طرف مي بينيم اساتيد ما كه برخي از آنها هنور مهر مدرك ارشدشان خشك نشده و يا دانشجو دكترا هستند به ما اين نويد را مي دهند كه آن بالا ها هم بجز مدرك خبري نيست .چرا ؟
چرا مهندسين امروز ما كم سواد تر از مهندسين سالهاي پيشين ما هستند!؟ چرا امروز و در دانشگاه استادي حاضر است صندلي را بر سر دانشجو بكوبد و يا او را نابود كند ولي جواب سئوالش را ندهد ؟
چرا امروز و در دانشگاه برخي از اساتيد درسشان را از روي برگه اي كه در دست دارند به روي تخته مي نويسند و اگر بر حسب اتفاق آن برگه را نياورند چيزي براي گفتن ندارند؟ چرا در دانشگاه هاي نام دار كشور كمتر استادي پيدا مي شود كه علمش را خالصانه در اختيار دانشجو قرار دهد؟ چرا برخي از دروس كه به روز شده هنوز سر فصل هاي قديمي براي آن ارائه مي شود ؟
چرا در دانشگاه ها روش هاي قديمي تدريس ( تدريس پاي تخته ) هنوز منسوخ نشده ؟
چرا ؟ چرا ؟ و هزاران چراي ديگر كه جواب ساده ي دارد! و می دانم که جوابش را می دانید.