ایمان محرابی نژاد-مخابرات 82

همین دو سه روز پیش بود که خبر رسید یازده نفر از بچه های روزازنو برای شرکت در کارگاه آموزشی جشنواره موضوعی مطبوعات رسماً از طرف دبیر خانه جشنواره دعوت شده اند.
در حالیکه این موضوع را برای یکی از دوستان تعریف می کردم و در مقا م مقایسه عنوان کردم که از فردوسی به آن بزرگی تنها دو نفر دعوت شده اند،و انتظار نگاهی آمیخته با تعجب و تحسین را می کشیدم؛با نیشخندی کنایه آمیز مواجه شدم که عبارت " به این میگن حاشیه ی مهمتر از متن" را نیز به یدک می کشید.
فعالیتهای غیر درسی دانشجویی ،همواره مورد انتقاد بسیاری از ناخواسته-مرتبطین با این موضوع بوده است؛کسانی که دانش را فقط در لابلای کتب درسی جستجو می کنند،آنهایی که ترس از دست دادن ظاهر ساخته شده اشان را دارند،دانشجویانی که هنوز تصوری از کار آینده خود ندارند،و... .
انجام هر عملی در دنیای نسبی ای که ما در آن زندگی می کنیم،به معنای از دست دادن فرصت و انرژی برای انجام پاره ای دیگر از فعالیتها ست.آنچه بر آینده ی ما تاثیر گذار است اولاً در نوع عملی ست که از بین هزاران گزینه ی پیش رویمان انتخاب می کنیم،و مهمتر از آن در میزان پشتکار وتلاش ما برای انجام هرچه بهتر آن انتخاب است.
آنچه غالباً در این بین فراموش می شود،رعایت اعتدال به منظور رسیدن به رشدی همه جانبه است.گاه خویش را چنان در حصار تنگ کتابهای قدیمی خود گرفتار می کنیم (معمولاً شب امتحان!) که انسان بودن را فدای دانشجو بودن می کنیم؛ و گاه چنان به فعالیتهای اجتماعی می پردازیم که گویی مهمترین وظیفه ی ما درس نخواندن است!
قصدم قضاوت نیست؛که در اینصورت مسلماً به نفع خودم رای میدادم (و الان متنی پیش رویتان نبود)؛ هدفم در گیر کردن شما با افکاریست که گاه و بیگاه در ذهن همه مان اوج می گیرد و تنها دیدی روشن به آینده (که از اطمینانی قلبی سر چشمه می گیرد)می تواند آنها را آرام کند.می خواهم شما را نیز در آرمانی آسمانی شریک کنم؛؛رسالت قلم،رسالتی که ضامن ارزشش سوگند خداست، و نتیجه اش مدینه ی فا ضله ای به نام بهشت ؛اگر حرمت قلم را نگه داریم،اگر حرف را نشخوار آدمیزاد ندانیم،و اگر اندیشه را پشتوانه ی عملمان کنیم.