تقديم به انسان هايي كه قبل از مرگشان دفن نمي شوند
بشر 84
اولش مي مردم كه دبيرستان را تمام كنم و وارد دانشگاه شوم . بعدش مي مردم كه دانشگاه را تمام كرده و شروع به كار كنم، بعدش مي مردم كه ازدواج كنم و صاحب زن و بچه شوم ، بعد مي مردم كه بچه هايم به قدري بزرگ شوند كه بتوانند به مدرسه بروند و من نيز دوباره به سر كار بازگردم، بعد مي مردم كه بازنشسته شوم و حالا كه دارم مي ميرم تازه مي فهمم كه زندگي كردن را فرامش كرده بودم، خيلي از ما فكر مي كنيم در مسير زندگي در يك ساعت و دوره معين به ايستگاه خواهيم رسيد و به محض رسيدن به آنجا بسياري از روياهاي شگفت انگيز ما صورت واقعي به خود خواهد گرفت و قطعات زندگيمان مانند قطعات يك پازل كنار هم چيده و تكميل خواهد شد و لذا مقصدهايي را در بالاترين نقطه ذهنمان قرار مي دهيم و همواره بي تابانه در انتظاريم، در انتظار رسيدن به ايستگاه ، ولي دير يا زود بايستي درك كنيم كه ايستگاهي وجود ندار، لذت واقعي در خود سفر است، ايستگاه فقط يك روياست و مدام از ما پيشي مي گيرد، اري زندگي يك هدف نيست، بلكه يك سفر است، ما براي لذت بردن از اين سفر نيازمند صبريم، اگر به جاي انديشيدن به مقصد به خود سفر بيانديشيم و امروز را يك بخش از سفر خويش بدانيم همچون روزهايي كه در سفر هستيم شاد و رها خواهيم بود و ناخودآگاه لبخند رضايت چهره ي ما را پر خواهد كرد، هرگز نمي بايد زندگي را به اميد روزهاي شيرين تر و بهتر به بعد موكول كنيم چرا كه وقتي مي توانيم زيبايي را باور داشته باشيم كه يقين داشته باشيم در تمام فراز و نشيب هاي زندگي پيوسته خداوند ما را حمايت مي كند و معجزات خود را به دست افرادي دور از انتظار، در مكانهاي باور نكردني و در زمان هاي غير قابل تصور به انجام مي رساند، بنابراين با ناباوري لجوجانه خود را دچار ياس ننيم وزندگي را دو دستي تقديم اندوه نسازيم زندگي يك هدف نيست، بلكه يك سفر است ما براي لذت بردن از اين سفر نيازمند صبريم در حقيقيت آرامش واقعي از تلاش براي جلوگيري كردن از جريان طبيعي زندگي بدست نمي آيد بلكه از تسليم شدن در برابر اين كه در مسير جريان قرار بگيريم و ترس از آينده و دلتنگي از گذشته نداشته باشيم به وجود مي آيد، گذشته را مي بايست به انبان خاطره ها سپرد، آينده هر چند پيش روي ماست اما به واقع ما آن را نمي بينيم، تنها چيزي كه در اختيار داريم همين زمان حال است لحظه ها در گذرند، و ما چاره اي نداريم جز اينكه به جريان طبيعي زندگي بازگرديم و با تمام وجود زندگي كنيم به طوري كه در هر لحظه از زندگي مان تبديل به لحظه اي طلاعي شود و تمامي زندگي مان زنجيريه اي ازاين لحظات طلائي گردد. اگر اين گونه زندگي كنيم ، هرگز تاموقعي كه زنده ايم نخواهيم مرد، چرا كه وجودمان تبديل به اكسيري مي گردد كه با لمس هر چيز آن را به طلا تبديل خواهد كرد . ما به دنيا آمده ايم تا شاد و موفق پيروز و سربلند زندگي كنيم نه در دلواپسي – افسردگي، انتظار و اضطراب مطمئن باشيم و ايمان قلبي بيابيم كه گذشت زمان كوه ها را به دريا، غم ها را به شادي و رنجها را به آسايش تبديل مي كند، و دست آخر آنچه كه براي ما مي ماند، خود زندگي است پس بايستي به زندگي وو تمامي فراز و نشيب هايش به تمامي رنجها و شادي ها و مرگ ها و رستاخيزش ايمان بياوريم آري يك نفر هست كه الان دوست دارد صدايم را بشنود پس درنگ جايز نيست، الان با او تماس مي گيرم ، يك نفر هست كه واقعا به كمك من احتياج دارد پس مدتي را هم براي او كنار مي گذارم يك كتاب هست كه هميشه آرزو داشتم آن را بخوانم پس همين الان شروع مي كنم، بي شك فهميده ام و درك كرده ام كه زندگي مستلزم تلاش جاري ، بي پروايي و تحمل است نه ...